Updated: 31 maart
2006
I love your
new c.d.! Your guitar playing-acoustic and electric are
outstanding, but I expected that. I remember hearing you years ago in Utrecht.
What really impressed me is your writing-your compositions. That was a
delightful surprise. Also the playing of all the others in your group.
Congratulations Wim-and keep it up! Jim Hall
The music is very well
conceived and the sound of the group is very nice. Congratulations! Enrico
Pieranunzi
Stiekem een van de besten ****. Net als de stukken van Wayne Shorter leggen de mooie melodieen
een grillige weg door de akkoorden af, met verrassende bochten. Bronnenbergs spel, zijn warme, volle toon en het vermogen
om ook in langere solo’s boeiend en beeldend te blijven, is maar een van de
charmes van deze lieflijke en toch pittige plaat, naast de ook al zo sierlijke
bijdragen van rietblazer John Ruocco en pianist
Harmen Fraanje. Frank van Herk,
De Volkskrant
Een bijzondere cd, zo mag je
deze ‘Connected’ van de Nederlandse gitarist Wim Bronnenberg gerust omschrijven. De muziek strekt
zich uit over twee werelden: die van de modale jazz en de hoek waarin meer
onafhankelijkheid wordt verstrekt aan eigen, vrije interpretaties. Voor dat
laatste zorgt de andere solist op deze cd, tenorsaxofonist en klarinettist John
Ruocco. Hij breekt met regelmaat de rechtlijnige jazzgitaartraditie –overigens positief bedoeld – van
Bronnenberg open. Daardoor ontstaan fraaie contrasten, die de muziek naar een
hoog plan tillen. Zó stijlen samenvoegen getuigt van inzichtelijk vakmanschap. Rinus van der Heijden, Brabants Dagblad
Concertzender CD van de maand (april 2006). (...) Zonder zelfs maar te letten op verschillen in de toonsoorten is de
diversiteit van Bronnenbergs stukken al opvallend
genoeg. Zijn notenkeus en de uitgekiende gitaarsound zijn zonder meer
sprankelend te noemen. Pakkende thema’s (Hidden Agenda) en een tintelende ballade (Angel Falls) dan eens op akoestische
gitaar, tillen de inhoud van deze prijzenswaardige productie naar een internationaal
niveau. In dat laatstgenoemde werk komt op een gegeven moment klarinettist John
Ruocco met een koddig chromatisch loopje zijn visitekaartje afgeven. Het is de
intro van een smaakvolle solo. Ook op tenorsaxofoon vertoont Ruocco persoonlijke trekken. Dat doet hij trouwens al
jaren. Alle bijdragen, dus ook van pianist Harmen Fraanje,
bassist Uli Glaszmann en
slagwerker Hans van Oosterhout, genereren onophoudelijk een flinke dosis
luisterplezier. Jaap Ludeke, Jazzflits
Bronnenberg zoekt de uitdaging in ver verwijderde
noten en breit alles weer recht met soepele guirlandes. En met een
onontkoombare vanzelfsprekendheid. Hij bezit de gave je mee te nemen op zijn
kronkelpad, terwijl noch hij noch het publiek weet waar het naar toe gaat. Zijn
improvisaties zijn meer dan omspelingen; met een gelukzalig gezicht componeert
hij soms memorabele melodieën. Thijs Bonger, BN De
Stem
Met zijn unieke sound op zowel de tenorsax als op
de klarinet ontleedde Ruocco elke stuk tot op het
bot, keerde het binnenstebuiten en besnuffelde het van alle kanten en zette
daarna alles op zijn plaats. John heeft het duidelijk allemaal goed op een rij.
Zowel ritmisch, harmonisch als melodisch kent hij alle mogelijkheden als geen
ander. Zijn techniek op klarinet en tenorsax lijkt onbegrensd. Hij kan dan ook
alle kanten op in zijn solo’s. Rene de Hilster,
Jazzpodium
In het rijtje van de Nederlandse topgitaristen –
Ruller, Iterson - hoort Bronnenberg beslist thuis.
Met zijn open en relaxte speelwijze en avontuurlijke interpretaties van zijn
eigen zeer melodieuze en interessante composities behoort hij tot de
'buitencategorie'. Zijn geluid is vol en warm en zijn lyrische improvisaties
houden de aandacht vast. In combinatie met het warme sonore geluid van John Ruocco's tenorsax wordt een volle ensembleklank gecreëerd,
die de kracht van de composities alleen maar versterkt. Ruocco
soleerde met groot meesterschap en sierlijke moderne lijnen over de merendeel
modale, melodische thema's. Hij heeft een uniek geluid. Niet al te krachtig,
maar sonoor en warm. Een soort van Paul Gonsalves-sound.
Het is jammer dat Ruocco, die een enorme staat van
dienst achter de rug heeft, te weinig op de podia te beluisteren is. Jacques
Los, Draai om je oren
Een van de sterke kanten van Connected
is op papier de aanwezigheid van veteraan John Ruocco
die een opvallend mooie toon heeft als tenorsaxofonist, maar meer nog als
klarinettist opvalt. Dat komt gelukkig tijdens de eerste set ook goed tot
uiting. In de Nederlandse jazz zijn er bijna geen musici die aan zijn
technische beheersing van de klarinet kunnen tippen, zoals uit het ontspannen “Shere Khan” blijkt. Onvoorspelbaarder
is het asymmetrische spel van pianist Harmen Fraanje,
die nog pas als een van de “Young Vips” in de tuinzaal van de Burcht speelde.
Ik heb zelden een pianist stillistisch zulke
verrassende en toch logische keuzes in zijn begeleiding en solo’s horen maken. Ken
Vos, Leidsch Dagblad
“Wim Bronnenberg Quintet
piekt in Jazz at the Crow (vrijdag 11 mei 2007, Jazz
at the Crow, Kraaij & Balder, Eindhoven).” Zelden werd in Jazz at the Crow een vergelijkbaar niveau gehaald. Wim Bronnenberg,
muzikaal leider en verantwoordelijk voor alle composities, toonde zich een
authentieke gitarist met weinig referenties naar gitaariconen of school. Met
een aangename, trefzekere aanslag en frisse heldere melodische lijnen werkte
hij zijn composities verder uit met perfect klinkende en toegankelijke
improvisaties, en dit gold ook voor de overige musici. En al duurden de stukken
soms langer dan 20 minuten, het bleef smaken naar meer. Geen wonder ook dat Bronnenbergs cd 'Connected' zo
goed wordt ontvangen. John Ruocco, waarmee velen voor
het eerst konden kennismaken, stak in een superbe vorm. Ingewijden wisten
natuurlijk al wel wat deze aimabele Amerikaanse Nederlander allemaal in huis
had, maar waren toch verrast over de zeggingskracht en de muzikale verbeelding
van zijn spel. In de ballad 'Angel Falls' liet hij nog maar eens horen waarom hij tot een van
's werelds beste klarinettisten wordt gerekend. Harmen Fraanje
hoorde ik nooit in betere doen! Hij had het ook zicht- en hoorbaar naar de zin
in dit gezelschap. Het oogcontact en de verstandhouding met maatje Hans van
Oosterhout mistten zijn uitwerking niet. Hemels en adembenemend was zijn solo
in 'Connected', waarin hij in zijn solo ongehoord
fraai verbinding maakte met de klassieke pianoliteratuur. En ook deze avond had
hij weer de nodige smaakmakende surprises in zijn hoofd en vingers. Het was een
feest om de veel gevraagde en derhalve drukbezette drummer Hans van Oosterhout
in dit illustere gezelschap te horen, want zijn spel zat barstensvol fijne
subtiele vondsten en stimulerende middelen. Bassist Ulli
Glaszmann was verantwoordelijk voor het onder- en
boventapijt van het kwintet en drukte een belangrijk stempel op het
eindresultaat. Cees van de Ven, Draai om je oren